
Lees meer over een verhaal uit de praktijk van een echtscheiding – man (39 jaar), vrouw (39 jaar) met twee kinderen van 6- en 3 jaar.
Na een relatie van 15 jaar besluit de man om te scheiden. Hij heeft een horecazaak en is dus veel, vooral in de avonden en weekenden aan het werk. Zij neemt vooral de zorg van de kinderen op zich. Om die reden heeft zij haar parttime baan opgezegd. Tijdens het eerste mediationgesprek ontstaat er al direct een gekift tussen beiden. Zij verwijt hem er nooit te zijn geweest voor de kinderen en vraagt zich af hoe hij het contact na de scheiding met de kinderen gaat invullen. Hij is ook duidelijk geïrriteerd, omdat zij haar baan heeft opgezegd en de financiële last nu helemaal op zijn schouders rust.
Als ik aan de vrouw vraag waar haar zorg zit, blijkt dat ze graag zou willen dat hij zijn rol als vader inneemt. Omdat hij deze rol tijdens de relatie niet voldoende heeft vervuld, is ze bang dat hij dit na de scheiding zeker niet zal kunnen waarmaken. Bij hem ligt een financiële zorg. Hij heeft net een nieuwe zaak en is bang dat als hij een hoge kinderalimentatie moet gaan betalen, hij het hoofd niet boven water kan houden. Door het verwijt anders te formuleren, namelijk als een zorg of een behoefte, komt de boodschap veel beter over op de ander. Het gesprek wordt veel constructiever. Uiteindelijk zijn deze ex-partners er in geslaagd een contactregeling op maat tussen de man en kinderen met elkaar af te spreken.